Mark Ronson – Late Night Feelings

Mark Ronson - Late Night Feelings

Mark Ronson – Late Night Feelings (2019) RCA

1. Late Night Prelude
2. Late Night Feelings (Ft. Lykke Li)
3. Find U Again (Ft. Camila Cabello)
4. Pieces of Us (Ft. King Princess)
5. Knock Knock Knock (Ft. YEBBA)
6. Don’t Leave Me Lonely (Ft. YEBBA)
7. When U Went Away (Ft. YEBBA)
8. Truth (Ft. Alicia Keys & The Last Artful, Dodgr)
9. Nothing Breaks Like a Heart (Ft. Miley Cyrus)
10. True Blue (Ft. Angel Olsen)
11. Why Hide (Ft. Diana Gordon)
12. 2 AM (Ft. Lykke Li)
13. Spinning (Ft. Ilsey)

Mark Ronson – cudowne dziecko brytyjskiego popu

Dziennikarze mówią, że Mark Ronson to cudowne dziecko brytyjskiego popu. I choć osobiście lubię Ronsona nie mogę się z ich stwierdzeniem zgodzić. Przede wszystkim dyskusyjna jest brytyjskość tego artysty. Jego rodzice są Żydami, a jego korzenie genealogiczne sięgają Rosji, Litwy oraz Austrii. Poza tym muzyk choć urodził się w Londynie to od dziecka mieszkał w Nowym Jorku i w ogóle nie chłonął brytyjskiej kultury.

Jego muzyka jest przesiąknięta amerykanizmami i słychać to chociażby w największym hicie „Uptown Funk” zainspirowanym amerykańską muzyką dyskotekową, funkiem oraz boogie. Co ciekawe po kilku miesiącach wspomniany utwór stał się przedmiotem kontrowersji oraz batalii sądowych z powodu licznych zapożyczeń. Ronson został oskarżony o kradzież pomysłów. „Uptown Funk” został według zainteresowanych muzyków silnie zainspirowany utworami „Oops Up Side Your Head” The Gap Band oraz „More Bounce to the Ounce” Zapp. Nie przeszkodziło to Ronsonowi w ściganiu się z największymi artystami na listach przebojów oraz zgarnięciu nagrody Grammy w kategorii nagranie roku za „Uptown Funk”.

Natomiast określenie cudowne dziecko też zostało mu nadane trochę nad wyrost. Mark Ronson pochodzi z jednej z najbogatszych żydowskich rodzin i na spokojnie mógł rozwijać swój muzyczny talent. Artysta rozpoczął karierę muzyczną w 1993 roku, ale swój pierwszy album „Here Comes the Fuzz” wydał dopiero w 2003 roku. Pierwsze sukcesy pojawiły się u niego natomiast długo po rozpoczęciu kariery, bo w 2007 roku po wydaniu drugiego albumu „Version”. Tak na dobrą sprawę tamten sukces osiągnął głównie dzięki zaprzyjaźnionej wokalistce Amy Winehouse, która potrafiła zaśpiewać wszystko.

Przełom

Jednak obiektywnie rzecz biorąc Mark Ronson to naprawdę pomysłowy i fajnie grający muzyk. Drugi album artysty „Version” okazał się rewelacją i czymś niezwykle świeżym na rynku. Mark Ronson wraz z zaprzyjaźnionymi muzykami przerobił hity z różnych epok na staromodną modłę. Tak więc otrzymaliśmy utwory Britney Spears, Radiohead, Maxïmo Park i The Smiths, które brzmiały jakby zostały nagrane w latach 60. Za ten znakomity i pomysł i jego sprawną realizację producent został wyróżniony nagrodą BRIT w kategorii najlepszy artysta. Ciekawostką jest, że Ronson nie zaśpiewał w żadnej piosence i stał się pierwszym w historii nagród Brits artystą, który otrzymał tę nagrodę nie śpiewając w żadnym ze swoich utworów.

Nowy album

Artysta od tego czasu podejmował współpracę z Brytyjczykami, żeby wspomnieć tylko dwa wyprodukowane albumy Duran Duran, ale jego głównym obszarem działalności była i jest scena amerykańska. Wyraźnie to widać na nowej płycie „Late Night Feelings”, gdzie Ronsona wspiera cała plejada amerykańskich piosenkarek. W nagraniach wzięły udział m.in. Miley Cyrus, Angel Olsen, Alicia Keys, Yebba i Camila Cabello. Najnowszy krążek dostał generalnie świetne recenzje, jednak poza hitowymi „Late Night Feelings” i „Nothing Breaks Like a Heart” ten materiał średnio mnie przekonuje. Oczywiście fajnie się go słucha, ale te utwory mi nie pasują. „Knock Knock Knock” jest jakiś taki rozlazły, natomiast „Find U Again” zaśpiewany przez Cabello grzeszy bezbarwnością i nie odróżnia się od innych nagrań prezentowanych w radiu.

Podsumowanie

W piosenkach Ronsona na pewno dużo zależy od tego kto je śpiewa. Lykke Li i Miley Cyrus mają dobry wokal, charyzmę i samym śpiewem potrafią przykuć uwagę odbiorców. Pozostałe wokalistki robią to trochę gorzej. Sprawia to, że te porządnie wyprodukowane, ładne piosenki giną w gąszczu im podobnych. Szkoda, bo mogło być dużo lepiej. Może kiedyś wrócę do tej płyty i spodoba mi się bardziej. Na ten moment jednak wracam do innych dokonań Ronsona. Tańczę przy piosenkach z „Version” i „Record Collection„, a na wieczór do książki wrzucam niedoceniany, klimatyczny soundtrack do „Mortdecai”, który muzyk popełnił wraz z Geoffem Zanellim. To jest muzyka!

Miley Cyrus – She is coming

Miley Cyrus - She Is Coming

Miley Cyrus – She Is Coming (2019) RCA

Ocena:4/5

01. Mother’s Daughter – 3:39
02. Unholy – 2:10
03. D.R.E.A.M. (feat. Ghostface Killah) – 2:48
04. Cattitude (feat. RuPaul) – 3:09
05. Party Up the Street (feat. Swae Lee e Mike Will Made It) – 3:37
06. The Most – 3:41

Czy Miley Cyrus stanie się gwiazdą pokroju Madonny?

Chyba wszyscy fani muzyki pop zastanawiają się czy Miley Cyrus stanie się gwiazdą pokroju Madonny. Widać wyraźnie, że młodziutka piosenkarka idzie w ślady starszej koleżanki po fachu. Cyrus w tej chwili nie tylko brzmi jak Madonna, ale co więcej upodobniła się do swojej idolki wizualnie. Kto pamięta czasy „Music” będzie wiedział o co chodzi.

Najnowsza Ep-ka artystki „She Is Coming” zawiera dużo dobrego materiału, który spokojnie można umieścić wśród najlepszych dokonań w karierze piosenkarki. Jako, że jest to zapowiedź większej całości, tj. albumu „She Is Miley Cyrus”, możemy spodziewać się naprawdę dużej rzeczy. Tym bardziej, że w pracach nad płytą bierze udział sam Mark Ronson – laureat Grammy, BRIT, Złotego Globu i Oscara.

Zawartość płyty

„She Is Coming” to nic innego powrót do czasów „Bangerz”. Jest to udana mieszanka popu,rocka i muzyki elektronicznej. Po jej przesłuchaniu możemy bez problemu stwierdzić, że w dalszym ciągu Miley najlepiej sprawdza się właśnie w takiej stylistyce. Szczególnie, że ma na swoim koncie eksperymenty z muzyką psychodeliczną i country.

Po pierwszym przesłuchaniu najbardziej w pamięć zapada hymniczny „Mother’s Daughter” oraz szybki, imprezowy „Cattitude”. Co ciekawe ten drugi numer został  zagrany do spółki z szalonym queerowcem RuPaulem, o którym wiele osób już dawno zapomniało.

Jednak najmocniejszymi momentami tej płyty są nastrojowe i spokojne piosenki:”D.R.E.A.M.” i „Party Up the Street”. Pierwszy z tych kawałków jest oparty na samplu kultowego kawałka WuTang Clan „C.R.E.A.M.”, z kolei „Party Up the Street” brzmi jak nagranie jakiegoś nawiedzonego rastamana.

Ocena ogólna

Ogólnie rzecz biorąc „She Is Coming” to bardzo przyjemna i godna uwagi płytka. Nawet jeżeli nie jest to ważna pozycja na scenie pop to jest to bez wątpienia ważny krok w rozwoju artystycznym Miley Cyrus.

Bitwa na przeboje

Zastanawialiście się kiedyś, jakie sympatie polityczne mają Wasi ulubieńcy? Jeśli tak to dobrze trafiliście! Przed Wami Wpis temu poświęcony. W serwisie Spotify znajdziecie dwie  specjalne playlisty, zawierające nagrania największych gwiazd.

Na pierwszej znajdują się utwory muzyków mających poglądy konserwatywne. Co ciekawe do tej grupy artystów zalicza się większość gigantów hard rocka, m.in. wokalista Sammy Hagar znany z Van Halen, Alice Cooper, Gene Simmons z KISS, Joe Perry i Steven Tyler z Aerosmith oraz Dave Mustaine z Megadeth. Listę muzyków konserwatywnych uzupełniają Król Rock ‚n’ Rolla Elvis Presley, raper 50 Cent oraz wokalistki pop Geri Halliwell i Taylor Swift.

Po drugiej stronie barykady, czyli po stronie lewej mamy laureata literackiego m.in. Nobla Boba Dylana, piewcę pacyfizmu Johna Lennona oraz punkowców z The Clash, Sex Pistols i Green Day. Do tej grupy zostali też wrzuceni fani LGBT, bez względu na inne poglądy, tj. Cher, Elton John i Madonna. Jest tu też także Sting, który nie jest typowym lewicowcem, ale popiera działania wszystkich organizacji o programie proekologicznym oraz kładących nacisk na sprawiedliwość społeczną.

Życzymy miłego odsłuchu wszystkim bez względu na poglądy polityczne!

Elton John – Sleeping with the Past

Elton John - Sleeping with the Past

Elton John – Sleeping with the Past (1989) MCA Records

Ocena: 3/5

01. Durban Deep – 5:30
02. Healing Hands – 4:19
03. Whispers – 5:29
04. Club at the End of the Street – 4:47
05. Sleeping with the Past – 4:57
06. Stones Throw from Hurtin’ – 4:54
07. Sacrifice – 5:04
08. I Never Knew Her Name – 3:30
09. Amazes Me – 4:37
10. Blue Avenue – 4:21

Ze wszystkich płyt Eltona z lat 80. tę kiedyś lubiłem najmniej. Tytuł „Sypiając z przeszłością” jest mylący. Gdy po raz pierwszy odpaliłem to CD wydawało mi się, że będzie to pozycja w mniejszy lub większy sposób odwołująca się do chwalebnych osiągnięć z przeszłości brytyjskiego piosenkarza. Piosenki ze „Sleeping with the Past” zostały tymczasem zainspirowane muzyką r&b z lat 60. i była to pewnego rodzaju nowa jakość w katalogu Anglików.

Na próżno szukać tu melancholijnych, rozmarzonych ballad typu „Goodbye Yellow Brick Road” czy „Sorry Seems to Be the Hardest Word”. Dominuje tu pop-rock typowy dla przełomu lat 80. i 90. Podobne rzeczy serwowali w tamtym okresie Billy Joel, Steve Winwood, Phil Collins, Rod Stewart, Sting a nawet David Bowie.Była to muzyka uwielbiana w tamtych latach przez didżejów radiowych i jej ciągłe nadawanie w radiu przyczyniło się zapewne do sukcesu albumu. To właśnie „Sleeping with the Past” jest najlepiej sprzedającym się krążkiem artysty w rodzimej Wielkiej Brytanii!

Jest tutaj parę ładnych melodii. Ładna, delikatna ballada „Whispers” przywodzi na myśl „Cold as Christmas (In the Middle of the Year)”. Świetne wrażenie robi „Durban Deep” z wystawionym na pierwszy plan rytmicznym uderzeniem klawiszy oraz rzężeniem gitary elektrycznej. Wspaniały numer „Healing Hands” zawiera z kolei jedną z najlepszych partii wokalnych Eltona z późniejszego okresu kariery.

Najważniejszym numerem z tego krążka jest jednak „Sacrifice”. Subtelna piosenka opowiadająca o trudach długotrwałego związku zachwyca niebanalnym tekstem i zapadającą w pamięć melodią wygrywaną na klawiszach. Utwór stał się ogromnym hitem na całym świecie i co ciekawe był to pierwszy w dorobku solowy numer artysty, który doszedł do 1. miejsca w UK!

Po latach mam trochę lepszą opinię odnośnie tego krążka. „Sleeping with the Past” raczej nigdy nie stanie się moją ulubioną pozycją ze względu na pop-rockowy format piosenek. Kojarzy mi się on z komercyjnym radiem z początku lat 90., którego nie jestem fanem. Do tej bardzo komercyjnej propozycji Eltona  zapewne sięgnę jeszcze parę razy. Jest tu trochę dobrej muzyki i w porównaniu do niektórych osiągnięć tego artysty jest to pozycja naprawdę niezła.

LSD – Labrinth, Sia & Diplo Present… LSD

LSD – Labrinth, Sia & Diplo Present… LSD (2019) Columbia

Ocena: 3,5/5

01. Welcome to the Wonderful World Of – 1:56
02. Angel in Your Eyes – 3:06
03. Genius – 3:33
04. Audio – 3:24
05. Thunderclouds – 3:07
06. Mountains – 3:14
07. No New Friends – 2:55
08. Heaven Can Wait – 3:15
09. It’s Time – 3:29
10. Genius (Lil Wayne remix) – 2:42

Robię bombowy
Bombowy rytm, dam wam melodię
Zrobię piosenkę
tak słodką, że wrócicie ze mną do domu

LSD – Audio

Wydawało się, że supergrupa pod nazwą LSD wywoła większe zamieszanie. Tymczasem przebojowy album formacji błąka się w odmętach list przebojów i nie wygląda na to, aby wypłynął na powierzchnię. Szkoda, bo potencjał grupy jest ogromny. Zespół tworzy przecież trójka znanych i utalentowanych muzyków: piosenkarze Labrinth i Sia oraz producent muzyki elektronicznej Diplo.

Debiutanckiej płyty LSD słucha się przyjemnie, chociaż muzycy nie odkrywają Ameryki. Wszystko co się tu znajduje jest podobne do nagrań The Black Eyed Peas, Clean Bandit, Major Lazer oraz oczywiście do solowych utworów muzyków tworzących LSD. Album jest bardzo krótki. Trwa niewiele ponad 30 minut i w dodatku jedna z piosenek „Genius” znajduje się tu w dwóch różnych wersjach. Na niekorzyść płyty przemawia też to, że muzycy najmocniejsze karty odkryli na długo przed premierą krążka. Najlepsze utwory z płyty na czele z rewelacyjnym „Audio” promowały LSD w 2018 roku. W tym roku trójka muzyków zaskoczyła słuchaczy wyłącznie minimalistycznym „Angel in Your Eyes”. Reszta nowych kawałków ujdzie w tłumie.

Krążek LSD na pewno umilił mi popołudnie, a numer „Audio” z perfekcyjnymi zaśpiewami Sii wrzucę na playlistę z ulubionymi utworami. Album na pewno jest dobry, jednak nie jest niczym wyjątkowym ani szczególnie pięknym na rynku muzycznym. Szkoda tylko, że aż tak przepadł. Patrząc na czołówki list przebojów z pełną świadomością mogę stwierdzić, że nie zasługiwał na taki los.

Sara Bareilles – Amidst the Chaos

Sara Bareilles - Amidst the Chaos

Sara Bareilles – Amidst the Chaos (2019) Epic

Ocena: 3/5

01.Fire
02.No Such Thing
03.Armor
04.If I Can’t Have You
05.Eyes on You
06.Miss Simone
07.Wicked Love
08.Orpheus
09.Poetry by Dead Men
10.Someone Who Loves Me
11.Saint Honesty
12.A Safe Place to Land (featuring John Legend)

Piękna Sara Bareilles jest amerykańską odpowiedzią na Katie Melua, chociaż blisko jej też do Fiony Apple, Tori Amos oraz KT Tunstall. Piosenkarka odniosła duży sukces w Stanach. Jej trzeci studyjny album „Kaleidoscope Heart” z 2010 roku z miejsca zdobył szczyt listy Billboaru. Z kolei jej następny krążek „The Blessed Unrest” zdobył nominację do nagrody Grammy w kategorii album roku. Pomimo dużej popularności w USA, Sara Bareilles w Europie jest artystką praktycznie nieznaną.To się na pewno nie zmieni po nowej płycie „Amidst the Chaos”. Album już poniósł klęskę na rynku brytyjskim, gdzie zadebiutował zaledwie na 82. miejscu! W innych europejskich krajach przeszedł na razie niezauważony.

Co jest nie tak z tą płytą? Przede wszystkim artystka trochę dorosła, co niekoniecznie wyszło jej na dobre. Sara Bareilles 10 lat temu była uznawana za jedną z najciekawszych piosenkarek pop-rockowych. Z wiekiem artystka zaczęła skręcać w stronę soulu, ballad i bardziej wyrafinowanych brzmień. Gdy nagrywała swoje największe przeboje „Love Song” i „King of Anything” była umieszczana w tej samej szufladzie co Vanessa Carlton, KT Tunstall, Kelly Clarkson i inne rozrywkowe piosenkarki. „Amidst the Chaos” to trochę inna bajka. Ten sam wspaniały głos co kiedyś, ale nowe utwory Sary bardziej od przystępnych, radiowych pop-rockowych przebojów przypominają wyrafinowane nagrania Fiony Apple, Brandi Carlile czy też zasłużonej Tori Amos.

Pojedynczych nagrań z tej płyty jak „Fire”, „No Such Thing”, „Armor”, „Wicked Love” czy „Eyes on You” słucha się naprawdę bardzo dobrze. „Amidst the Chaos” jako całość jednak nudzi, męczy i raczej nie zagości na dłużej w moim odtwarzaczu. Co ciekawe Sara Bareilles dojrzała nie tylko pod względem muzycznym, ale też politycznym. Jako dzierlatka Sara Bareilles śpiewała „Nie zamierzam napisać ci miłosnej piosenki/Tylko dlatego, że o nią poprosiłeś/Ponieważ takowej potrzebujesz, widzisz/Nie zamierzam napisać ci miłosnej piosenki„. Na jej najnowszym krążku znajdują się natomiast ody do prezydenta Obamy, piosenka zainspirowana ruchem #MeToo („Armor”) oraz numer poświęcony polityce migracyjnej Donalda Trumpa.